Dag 13: De kids in de trein en de Frans-Duitse-Zwitsers zonder slaapplaats.

We hadden het weer eens gezellig laat gemaakt, zodat we de volgende dag weer eens aardig lam de trein in moesten. Maar GELUKKIG waren daar: Marcus en Nicole! Deze hyperactieve treingenootjes schudden ons graag wakker!









We kwamen laat aan in Bern.. TE laat.. We zochten heel de stad af, maar alle accomodaties zaten vol. Wisten wij veel dat er net vandaag een groot feest was! Het werd al aardig donker, dus we moesten toch echt een slaapplaats vinden. Maarja, iedereen op straat hadden we al aangesproken.. en die wisten het ook niet meer. Gelukkig was er uiteindelijk iemand zo aardig om een jeugdherberg in een nabij gelegen stadje te bellen. En zij hadden wel nog plaats! Dus stapten we weer de trein in, om er een half uur later weer uit te stappen. "Fribourg" heette het hier. We hadden nog steeds niet gegeten, dus bezochten we maar meteen de plaatselijke kebabboer. Hier kwamen we erachter dat we tussen Bern en Fribourg binnen een half uur de taalbarriere hadden overbrugd. Hoewel ze in Bern een soort Duits spraken, spraken ze hier een soort Frans. Lekker verwarrend! Merci/Danke/Oui/Ja/Au revoir/Auf wiedersehen?!? Maarja, de kebabman begreep dat we honger hadden, en daar ging het om!

Buikjes vol! Backpack weer op onze rug en op naar die jeugdherberg! De eigenaresse zou de sleutel in een brievenbus verstoppen. Die hadden we gelukkig al snel gevonden waardoor we direct naar binnen konden. Niet dat het er zo leuk was.. iedereen leek al te slapen en de mensen die nog over de gang liepen waren nou niet bepaald sociaal. We ploften neer in de gezamelijke tv-ruimte waar een vrouw voor de tv zat. Aangezien er verder niets te doen was begonnen we maar tegen haar aan te praten. Ze was hier op bezoek bij familie maar gaf normaal engelse les in Portugal. Maar ook zij ging nu naar bed. Wij fristen ons nog even op en gingen op zoek naar onze bedden. Wat een ramp! Er stonden vier stapelbedden op de kamer en in twee van de bedden was dus nog een plekje vrij. Het was er alleen pikdonker! Dus we hadden geen idee wat voor mensen er naast ons sliepen. Dus met al onze waardevolle spullen in bed konden we eindelijk lekker gaan slapen!

Dag 12: Twee italiaanse ponchos's en de vrouweninvasie.

"Tom! Wakker worden!!" We besloten om vandaag met de bus naar Piazzale Michelangelo te gaan. Onderweg in de bus gebeurde er iets bijzonders, waar de lokale boeren al een half jaar op zaten te wachten... Regen! En niet een paar lullige druppeltjes... NEE! Een snoeiharde stortbui! Maarja, we moesten nu toch echt de bus uit. We renden naar een afdakje van een restaurant en bedachten een geniaal plan. In de verte zagen we namelijk een souvenirwinkeltje, met paraplu's! Aangezien we alleen een shirtje droegen hadden we die op dit moment echt nodig! Ik offerde me op en zette het op het rennen. De paraplu's waren aan de dure kant, dus ging ik voor de wegwerpponcho's a 3.50 euro per stuk. Koopje! We trokken de poncho´s aan, bestelden een ijsje en aanschouwden de bronzen replica van David.



We hadden nog maar 10 minuten van onze poncho kunnen genieten, of het stopte alweer met regenen. Yeah! We betraden het terein van de heilige San Miniato al Monte. De lucht was inmiddels helemaal opgeklaard zodat we vanaf daar een geweldig uitzicht over Florence hadden! Niet zo gek dus dat we hier pas twee uur later weg gingen. We liepen terug richting de bushalte en zagen dat ook David blij was met de opgeklaarde lucht.







Weer in het centrum aangekomen liepen we nog wat rond totdat de zon zich doofde in de Arno. Time for some pizza! En ook de Rosé was erg appetijtig!







Een uur later gingen we op zoek naar het lokale uitgaansleven. En dat viel een beetje tegen. Na heel wat mensen gevraagd te hebben waar alles te beleven was en iedereen daar een andere mening over had, kwamen we eigenlijk nergens uit.. Diep getreurd liepen we maar weer richting het hotel. Maarrr.. WAAR ze plotseling vandaan kwamen begrijpen we nog steeds niet, maar dat deed er ook niet toe.. Vrouwen! HONDERDEN vrouwen! Één grote groep! En wij stonden er van het één op andere moment middenin. Net op het moment dat we ons af gingen vragen of er misschien hallucinerende ingrediënten op onze pizza hadden gezeten, begonnen er een paar meiden uit de groep tegen ons te praten. Ze vertelden ons dat ze met een organisatie door Europa reisden. Ze waren allemaal afkomstig uit Australie en the USA. Ze gaven toe dat ze inderdaad met veel vrouwen waren, maar dat er ook een paar mannelijke deelnemers tussen zaten. Dus wij moesten maar gewoon doen alsof we er ook bij hoorden, zodat we zo gratis mee een discotheek in konden. PRIMA! Dus daar stonden we dan!

Dag 11: Tasting the Italian icecreams!

Voor de zoveelste keer werden we wakker met de vraag "Waar ben ik?". "Florence!" was het antwoord waar we al snel zelf op kwamen. Gisteravond hadden we -behalve de pasta van het naast het hotel gelegen restaurant- nog niet erg veel italiaans gezien. We besloten dus om de dag te beginnen met een wandeling door het al goed opgewarmde centrum. Langs de rivier Arno liepen we richting il Ponte Vecchio waar we de toeristen al vanaf een afstandje overheen zagen krioelen.



Na een snelle indruk van deze prachtige maar luxe (simpel broodje van een paar euro was nergens te vinden..) stad, liepen we richting de Maccas waar we met Vera en Fleur hadden afgesproken. Jaha! Mijn zusje Vera was ook in Florence! Ze was daar op vakantie met Fleur en haar ouders. Ze had ons een paar dagen geleden al uitgenodigd voor een duikje in hun zwembad. Dat konden we natuurlijk niet weigeren! En maar goed ook, want Florence was HEET!



De rest van de middag hebben we dus lekker in dit verkoelende zwembad gelegen/gesprongen/gedoken/gezwommen/gedobberd, vervolgd door een potje kaarten met de kids. Hierna mochten we ook nog lekker meeëten. Irene had (heel gepast) pasta gekookt. :) Hier hebben we gezellig samen van gesmuld onder het genot van een glaasje Prosecco. Het etentje werd afgesloten met chocolade soesjes! Wat werden we toch verwend!



Na deze zeer ontspannende namiddag/avond pakten Tom en ik weer de bus naar het centrum waar we nog wat hebben rondgeslenterd. Toch maar eens dat befaamde toscaanse ijs geprobeerd. Zo! Dat was lekker! We besloten om onze culinaire dag te vervolgen in een gezellige kroeg. Hier dachten we even twee biertjes te bestellen met de kreet "two beers please". De man achter de bar wees ons er vrolijk op dat ze tientallen verschillende biertjes schonken en dat we er toch echt één moesten kiezen. Hij liet ons vanalles proeven, waarna we gingen voor een geweldig Schots biertje! We gingen buiten bij de rest van de cafebezoekers op een bankje voor de Dumo zitten genieten.

Dag 10: Vertoeven in Florence!

2 uur later werden we wakker in Marseille. Alain was al voor ons opgestaan (we waren praktisch nog aangeschoten van de vorige avond) en had wat koffie voor ons gezet. Honger hadden we natuurlijk totaal niet. We bedankten Alain voor alles en namen de metro naar het station.

Zo zijn we helemaal naar Milano en vervolgens Florence gereisd. Lang lang lang! We hebben wel prachtig landschap gezien langs de Cote D`azur, de heldere blauwe zee en dikke palmbomen in het dure Cannes.

In Florence aangekomen werden we meteen door een oude kerel aangesproken die ons een erg aantrekkelijke accomodatie aanbood. Alles zag er prima uit dus we wilden wel even kijken. Allemaal prima, we kregen een mooie ruime en hoge kamer. Na een lekkere douche (het was al avond) zijn we nog even de stad in gegaan om wat pasta (natuurlijk) te eten en nog even te chillen langs de rivier Arno. We waren erg moe van de reis, dus we gingen vroeg naar bed op deze 10e dag van onze magische reis...

Dag 9: Wake me up before you go go to Marseille.

Om 6 uur in de ochtend stonden we al onder de douche. We moesten vandaag afscheid nemen van Barcelona en bijbehordende contacten. Heather liet ons de avond ervoor weten dat we haar maar wakker moesten maken voordat we vertrokken (Wake me up before you go go!). Het vroege afscheid voelde maar vreemd aan. We hadden toch een paar leuke dagen en nachten met elkaar doorgebracht en wisten maar al te goed dat we elkaar nu waarschijnlijk nooit meer zouden zien. We liepen de deur van Jaumes huis uit en keken nog 1 keer achterom. Met dit beeld op ons netvlies gebrand begonnen we aan de lange reis naar Marseille.



Terwijl we met de trein via het Spaanse Breda naar Marseille zoefden dachten we nog eens goed na over of we in Marseille uitstapten, of dat we een ander plaatsje op de route uitkozen voor de overnachting. In de travelguide van Heather hadden we namelijk gelezen dat Marseille een erg onveilige stad met veel criminaliteit was. Dit, plus het feit dat we savonds zouden aankomen en nog geen slaapplaats hadden, had ons aan het twijfelen gezet. Plotseling viel alle twijfel weg. Tom had ene Alain aan de telefoon die van een vriend had gehoord dat we een slaapplaats in Marseille zochten. Alain wilde ons graag helpen en nodigde ons uit in zijn huis. Op naar Marseille!



Aangekomen in Marseille kwam Alain ons ophalen bij het station. Hij zag er aardig uit en we schatten hem ongeveer 35 jaar. Hij sprak gebrekkig Engels, dus communiseerden we vanaf dat moment in het Frengels. Dat ging prima! Alain bleek in een leuk buurtje in het centrum te wonen. Zijn huis was werkelijk een paradijsje! We hadden een eigen kamer met een groot zacht bed. We mochten gebruikmaken van de splinternieuwe badkamer met ligbad in mediteraanse stijl. We besloten om snel een verfrissende douche te nemen en konden vanuit de douche genieten van een ongelofelijk uitzicht op de Franse bergen! Hierna vertrokken we richting de haven om een hapje te eten en nog snel wat van Marseille te zien.



Het was al aardig donker, dus Alain had ons op de kaart laten zien welke buurten we beter konden vermijden. Op 1 of andere manier zijn we toch ergens verkeerd afgeslagen en begaven we ons plotseling in een ongure scene uit Pirates of the Caribean. De straten lagen vol met afval en de ratten renden over straat! Op de stoepen zaten groepjes immigranten met flessen sterke drank. We geloofden onze ogen niet en liepen zo onopvallend mogelijk door richting de grote weg. Zo kwamen we al snel bij de haven waar de sfeer een stuk beter was! We besloten snel wat te eten in de plaatselijke fastfoodtent waarna we een stuk door de haven liepen. We dronken nog een biertje en gingen via de grote weg(!) weer terug naar Alains huis.

Hier aangekomen bleek hij niet thuis te zijn. Nooo! Het was al 1 uur snachts en onze spullen lagen bij hem binnen! We belden hem op zijn GSM. We hoorden kroeggeluiden, en wat mannelijk Frans gebrabbel dat overging in een Engelse vrouwenstem...

Toen werd er opgehangen. We gingen bij de deur zitten.. wachtend.. bedelende zwervers afwerend... totdat ze daar eindelijk aankwamen! Alain kwam thuis met wat van zijn vrienden, 3 vrouwen en nog een man. Samen gingen we naar boven op het dakterras zitten en al snel kregen we lekkere wijn, bier en Pastis. Zo vervolgde de avond zich tot in de late uurtjes, 4 uur lagen we in bed! 6 uur moesten we eruit! Whoeh! We hebben Frans gepraat, zij hebben Engels gepraat, we hebben gelachen en naar muziek geluisterd, het leek net een film.

Dag 8: Een date met Amerika

Tom:

Ik opende mijn ogen en kreeg meteen een voet in mijn gezicht. We lagen met 4 personen in Jaume's appartement dat niet al te groot was. Wat een held dat hij ons er allemaal wilde hebben! Vandaag was het tijd voor een dagje chillen en relaxen, dus we vroegen aan Heather, de Amerikaanse meid uit California, of ze mee ging. Voordat we vertrokken vonden Pim en ik het nog nodig om onze namen op haar rug te schrijven, een beetje stoeien in de vroege morgen kan geen kwaad.

We liepen en we liepen totdat we op een soort van betonnen/houten ligstrandje kwamen. Het mooie was: geen tourist te bekennen! Waar het op het reguliere strand vol met toeristen lag, heerste er hier een heerlijke en niet-al-te-drukke sfeer. Zo begon het chillen, ijsjes eten, zonnen en praten.
Pim en ik werden aangenaam verrast door de muziek die uit het strandhuisje kwam: Manu Chao! Een nummer dat een beetje de 'themesong' van onze reis is geworden. Wat een helden!


Na veel gesprekken gehad te hebben met Heather begrepen we weer iets meer van Amerika. Veel vooroordelen zijn waar, maar ze zijn het nou eenmaal zo gewend daar. Heather ontpopte zich die dag verder als een kleine pestkop die van kietelen maar geen genoeg kon krijgen. Genoeg! Dus we vertrokken om wat lekkers te gaan eten.
Zo belandden we bij een heerlijk Thai's restaurant waar we een lekker WokkieWok menu opgesmikkeld hebben.

Eenmaal 'thuis' gekomen bij Jaume kregen we weer snel een glas champagne en pizza's van de pizzahut in onze schoot geworpen. Ongelooflijk wat heeft de gastvrijheid van sommige mensen indruk op mij gemaakt. Ik schaamde me bijna om maar te blijven drinken en eten van Jaume's traktaties. Het minste wat we terug konden doen was de afwas! Jaume reageerde compleet verrast toen we begonnen met afwassen en bedankte ons uitvoerig. Wat een held!

Het duitse meisje was nog steeds niet thuis gekomen, we sliepen dus slecht's met z'n 3en.

Later die avond kwamen we er achter dat we een dag achterliepen op onze planning. Oeps! te lang in Barcelona gebleven! Om 12 uur moesten we dus nog even overleggen en plannen wat de volgende morgen gingen doen om in Marseille aan te komen. Dat wordt vroeg opstaan!

Dag 7: Superhost Jaume en de strippers.

BEEPBEEPBEEP! De wekker confronteert Tom en mij op een pijnlijke manier met onze gruwelijke hoofdpijn! Damn spanish beers! Normaal gesproken zouden we direct naar de kraan kruipen om mijn vochbalans bij te werken. Maar hier wagen we ons daar niet aan. Natuurlijk hadden we dit niet aan zien komen en hadden we geen fles bronwater in ons tijdelijk huis. Er zat dus niets anders op dan zo snel mogelijk te douchen, onze tas in te pakken, uit te checken bij de receptie van het hostel en op zoek te gaan naar een grote fles ijskoud-spaans-bronwater!

Nadat onze missie voltooid was liepen we richting het plein waar we hadden afgesproken met Almut. We hadden haar gister op de meeting ontmoet. Ze sliep bij Jaume, die ook nog wel een slaapplaats voor ons over had! Almut nam ons mee naar Jaume´s huis. Op weg naar Jaume leerden we Almut direct een beetje kennen. Ze was nog maar 17 jaar en kwam uit het Duitse Templin. Ze had al één nacht in Jaume´s huis verbleven en vertelde ons dat hij heel erg aardig en gastvrij was!

Jaume´s opende de deur en stelde ons voor aan één van zijn zoontjes en Heather, een couchsurfster uit Californië. We legden onze backpacks neer en bekeken eens goed waar we nu weer terecht waren gekomen. Jaume woonde in een redelijk ruim appartement met een keukentje, badkamer en één grotere ruimte met een stapelbed en enkele matrassen. Couchsurf-paradise!

We lieten onze spullen bij Jaume achter en gingen met Heather het centrum in om iets te eten. We vonden een leuk Spaans restaurantje waar we lekker hebben gegeten onder het genot van een goed gesprek en wat glaasjes sangria! Toen we klaar waren met eten moesten we ons haasten om op tijd terug te zijn bij Jaume. Hij zou ons namelijk met zijn auto wat leuke plekjes in Barcelona laten zien!







Toen we bij Jaume aankwamen was het al aardig donker. We stapten samen met Almut en Heather in Jaume´s auto die ons vervolgens rondreed langs the magic fountain, het forum, een prachg uitzich op de heuvel (met volle maan, stralend over de zee), nog enkele bijzondere gebouwen en de grootste zonnecel van europa. Daarna liepen we nog wat kroegen af waar we bij een stripclub naarbinnen werden gelokt met een gratis drankje. Waarom ook niet he!



We hadden echt een geweldige avond! Jaume was heel aardig en gastvrij! We konden het ook erg goed vinden met Heather, hoewel ze soms wel een beetje te Amerikaans gedrag vertoonde. ;) Almut was ook aardig, maar zij was wat afstandig. Ze was nog maar 17, had duidelijk al het één en ander meegemaakt en was nu in haar eentje vertrokken naar Barcelona, waar ze zo lang mogelijk wilde blijven.

We sloten de avond af met een heerlijke fles champagne die Jaume nog had staan. Geweldig! Daarna hebben we met zn alleen gezellig op matrasjes op de grond geslapen.

Dag 6: Vol strand en exclusieve clubtoegang in Barcelona!

De eerste nacht in Barcelona hebben we perfect geslapen in het Hostal! Omdat we maar 1 nachtje geboekt hadden en nog geen andere slaapplaats gevonden hadden moesten we wel vroeg ons bed uit om zo snel mogelijk nog een nachtje bij te boeken. Gelukkig hadden de olijke hotelbaas en zijn niet-op-Nederlandse-jongens-gestelde-happerige-hondje nog een kamer vrij voor komende nacht!










´s Middags hebben we door het drukke en warme centrum van Barcelona rondgelopen waarna we op zoek gingen naar dat ene plekje op het strand dat nog niet bedekt was met zwetende toeristen. Eenmaal gevonden hebben we hier heel de middag doorgebracht.





Na een verfrissende douche gingen we op zoek naar Paella! Niet erg moeilijk zou je zeggen.. Maar wij kozen ervoor om de restaurants op de Rambla´s te mijden en wat kleine straatjes in te lopen. Helaas belanden we hierdoor in een buurt met alleen maar funky eettentjes met Sushi en Fusion food. Omdat we om 23 uur bij een Couchsurfmeeting moesten zijn besloten we om toch maar snel een restaurant op de Rambla´s op te zoeken. Eigenlijk nog niet zo´n slechte beslissing! De paella was heerlijk! Net als de 1.5 liter sangria (die Tom ineens op één of andere manier ineens over heel z´n gezicht had zitten! Niet lachen in je glas!). :D

Na ons fantastische spaanse maal haastten we ons naar het café waar we hadden afgesproken met de groep Couchsurfers. We zagen ze al snel zitten en begonnen met chatten. Na 5 minuten hadden we al weer twee verschillende slaapplaatsen voor de komende nachten! Yeah, wat een geweldige lifestyle! Dat vierden we met nog een litertje sangriaaa en kletsen met mensen uit Canada, Duitsland en Spanje. Toen de sangria op was namen de Couchsurfers uit Barcelona ons mee naar een verborgen kroeg waar ze moesten aanbellen en toestemming kregen om met de groep binnen te komen. Hierna namen ze ons mee naar een club waar een gigantische rij voor de ingang stond! Één van de couchsurfers uit Barcelona sprak weer met de uitsmijter en.... we mochten zonder entree te betalen zo langs heel de rij naar binnen! Wouw!

Filmpje:






Na lekker gefeest te hebben in de bomvolle club besloten we terug naar ons Hostal te gaan om lekker te gaan slapen! We zijn dus niet meer naar Pacha geweest. Maar dit was beter!! :D

Dag 5: Een reis door het Spaanse landschap en een trippende hond

Hola Senors et Senora´s!

We lagen erg laat in bed, maar moesten er weer vroeg uit! We rolden ons bed uit, even douchen, en we stonden weer op straat. Kwart voor 4 vertrokken we pas naar Barcelona dus we hebben nog even chill een broodje gegeten op een pleintje.

Toen we op het station stonden en ik een kopje koffie bestelde kwam ik in een kleine taal-barriere. Ik wist niet wat de dame van me wilde (ze vroeg of ik er melk in wilde) dus een vriendelijke man naast me schoot me te hulp. Hij sprak Spaans en Engels, dat kwam dus goed uit. Op die manier kwam ik aan de praat met hem en hij zei dat hij nu zo´n 4 maanden in Madrid woonde. Hij was designer en ontwierp de totale identiteit van een aantal grote modezaken in Madrid. Zowel de logo´s als het ´decor´van de winkels zelf. Hij straalde een soort van geluk en zekerheid uit, en was extreem aardig. Zo vertelde hij me dat hij tot zijn 30e bezig was geweest met vakgebieden waar hij helemaal niet in thuis hoorde. Na zijn 30e opende hij zijn ogen, begon opnieuw met studeren en moest het doen met wat minder. ´If you do what you love, the money will follow´ was een gouden tip die hij me echt mee wilde geven. Nu had hij het erg breed en hij was gewoon succesvol geworden. Dat is de instelling!

Mijn dag was weer goed en ik stapte met een goed gevoel in de trein naar Barcelona.

Eenmaal in Barcelona aangekomen moesten we snel een hostel zoeken want het was al laat! We hadden er een aantal gevonden maar die hadden geen kamers meer. Paniek! Uiteindelijk belde we ergens aan waar ´pension´op de deur stond. Prima. voor 45 euro een 2pers. kamer. Toen ik even ging douchen vertelde Pim me dat hij al ruzie met de hond had gekregen. Zijn normale activiteit was tegen zijn knuffel aan rijden, maar nu gromde hij enorm naar Pim en rende keihard op hem af! Arme Pim schrok en gooide de deur keihard tegen de hond aan. Hah! Gelukkig is de hostelbaas een olijke man die overal om kan lachen. Hij is onze was op dit moment aan het doen! Wat een held!

We hebben nog wat calamaris, salade en kip gegeten in de stad en gingen snel naar bed, we waren de dag ervoor immers 24 uur wakker geweest, en maar 4 uur geslapen!

Heet zeg, hier!

Dag 4: Kingsize beds and the nightlife of Madrid

Aangekomen in het tunnelstelsel van Madrid (06.30 uur) keken we daar op de metrokaart. Plaza d´Espagne leek centraal te liggen en klonk ook best oké, dus stapten we in de eerste metro hiernaartoe. Het viel ons op dat de metro er stukken nieuwer uitzag dan die we in Parijs gewend waren. Alles was heel erg open en fris gekleurd en verlicht. Misschien dat dit iets is dat voortgekomen is uit de aanslagen van 3 jaar geleden, dachten we. Aangekomen op Plaza d´Espagne zag het er inderdaad centraal uit. Het plein was omringd met hoge gebouwen waarin winkels en hotels gevestigd waren. We besloten om in het mooie parkje in het midden van het plein op een bankje plaats te nemen. Voor ons lag een zwerver op de grond die hetzelfde gisteravond al besloten had. We pakten ons ´Europe by Train´ boek erbij en kwamen er na een stukje lezen achter dat we toch beter af waren met een hostel rond een ander plein genaamd ´Sol´. Dus weer de metro in naar Sol! De metro kost gelukkig bijna niets. :) Aangekomen bij Sol gingen we zoals gebruikelijk weer op zoek naar een plekje om even te zitten. We ploften neer bij een grote fontijn die om klokslag 7 uur begon met sproeien. Aan het pleintje lagen mooie oude gebouwen. Op één van de gebouwen ontdekten we het woord ´Hostel´! We besloten om er eens op af te lopen en om de prijs te vragen.

Vanaf het zonnige pleintje liepen we naarbinnen bij het Hostel. Tot nu toe zagen we niet veel meer dan een donkere gang met op het einde een trap. We liepen door de gang richting trap. Hoeverder we naar binnen liepen hoe meer de stadsgeluiden verzwakten. We liepen de trap op, die dichtbij gekomen van oud hout bleek te zijn. Het werd boven steeds donkerder, waardoor we steeds beter op moesten passen met de scheve treden. ¨Echt donker hier!¨ zei ik (Pim) nog... één seconde vóórdat AL het licht plotseling uit ging! Nou ja, voorzichtig doorlopen dan maar. Het Hostal bleek uiteindelijk op de 3e verdieping te zitten. De deur was gesloten, dus belden we aan. Een vrouw van rond de 50 deed open in haar slonzige kleren. Ze draaide zich direct weer om en ging achter een balie staan. Wij vroegen haar of ze nog een kamertje voor ons had en wat de prijs hiervan was. We bleven maar één nachtje, wat ons 24 euro per persoon kostte. Nadat de gegevens van ons ID waren genoteerd bracht een jongere dame ons naar de kamer. Na heel wat gangetjes en trapjes gehad te hebben bleken we er te zijn. Ze opende de deur gaf ons de sleutel. WOUW! Wat een kamer! Het eerte dat we zagen was de erg schone badkamer met nette baddouche, toilet, wasbak en een stapel grote schone handdoeken. Toen we de hoek omliepen werden we aangenaamd verrast door de hoge muren met schilderijen met ertussen twee gigantische kingsize bedden met de grootste kussens die we ooit gezien hadden. We zetten onze backpacks neer en flopten op bed. Relax! Eerst maar een een frisse douche! Die hebben we wel verdiend na de lange treinreis.

Helemaal fris en fruitig verlieten we het hotel om op Plaza Santa Ana iets te gaan eten. Buiten was het ondertussen flink opgewarmd door de zon! We bleken een soort tosti met ham en kaas besteld te hebben. Die ging er goed in! We zagen op de kaart dat we in de buurt waren van een park en besloten ernaartoe te lopen. Het bleek een botanische tuin te zijn (http://www.rjb.csic.es). Met onze studentenkaart kregen we het voor elkaar om voor een eurotje naar binnen te mogen en te genieten van de zoete geuren van vele duizenden verschilldende bloemen, planten en bomen uit alle delen van de wereld. We liepen naarbinnen, en een warme honingachtige geur kwam ons tegenmoet. Na tot 13.30 uur rond gelopen te hebben tussen de hoge palmen, vreemde bloemen, streng bewaakte bonzaiboompjes en exotische cactussen, verlieten we het park.

Tom had via Couchsurfing iets afgesproken met een ene Olga. Naast haar naam was het enige wat we wisten dat ze uit Rusland kwam, 20 jaar was en op dat moment op een pleintje in Madrid op ons aan het wachten was. Bij dit bewuste pleintje aangekomen hadden we haar al snel gevonden. We zijn eerst met Olga gaan lunchen (gazpacho en carpaccio! :)) en liepen daarna met Olga naar een ander groot park een stuk verderop. De wandeltocht hier naartoe was een hel. Wat een hitte zeg! Eindelijk aangekomen in het park gingen we in de schaduw op het gras liggen, waar we de rest van de middag hebben gepraat over van alles en nog wat. We hebben die middag heel wat wederzijdse vooroordelen doorprikt, maar hebben ons daarnaast ook stilletjes zitten verbazen over vreemde Russische gewoonten en houdingen. Het huis al uit op je 20ste was daar bijvoorbeeld ondenkbaar en homo´s werden echt totaal niet geaccepteerd (ook niet door haar). Een vooroordeel dat volgens Olga wel trouwens wel helemaal bleek te kloppen: Russen drinken ècht liters Vodka! ;)

Tom:
Nadat we heerlijk een paar uurtjes hadden gechillt in het enorme park met de Russische schone, begonnen onze maagjes wel weer een beetje te knorren, het was inmiddels tegen 9 uur aan gelopen, maar nog steeds 38 graden Celsius. We namen afscheid van Olga – want ze moest terug naar de plek waar ze logeerde – en begonnen iets te zoeken om te gaan eten met z´n 2en. We liepen van het Plaza St. Ana af en werden verrast door een enorme stoet demonstranten die ons tegemoet kwamen. Honderden mensen met Cubaanse en Communistische vlaggen liepen langs ons en schreeuwden luidkeels Spaanse liederen. Wij stonden langs de weg en plotseling stopte er tientallen mensen voor onze neus! Ze schreeuwden verschillende liederen, maar die waren niet voor ons bedoeld, maar voor de mensen die in het gebouw achter ons zaten. We hebben weer een prachtige plek uitgekozen om stil te gaan staan.

Awel, tegenover deze mooie plek bevond zich een leuk restaurant, het zag er leuk uit, en we besloten er te gaan zitten. Paella Time! Sangria Time! Woohoo, laat maar komen Senor!
Na lekker gegeten te hebben (het rommelde wel een beetje in onze magen, maar we zijn er nog niet aan dood gegaan) liepen we terug naar ons hostel. Op de gezellige terrasjes van st.Ana kwamen we nog wat vuurdansers tegen die met grote fakkels in de lucht gooiden. Ze waren gewoon aan komen fietsen en startte hun show, iets dat in Nederland echt nooit mogelijk zou zijn!

Uitgaan
Tijd om het uitgaansleven in Madrid te ontdekken! Olga ging naar een vaag ´Couchsurf´ feestje net buiten Madrid. Wij besloten toch maar lekker in het centrum te blijven. Zo liepen we wat rond en kwamen al snel aan bij een club met een enorme rij mensen. We zochten eigenlijk een tent waar house werd gedraaid. Die vonden we ook wel één, maar daar was niemand en de drankjes (ook bier) kostten 11 euro per stuk!

Zo kwamen we binnen bij deze nachtclub (http://www.palaciogaviria.com), waar de uitsmijters uitvoerig op hun hoede waren. We werden aangenaam verrast door enorm hoge muren, gotische plafonds en klassieke schilderijen aan de muur. Dit gecombineerd met lasers en discolichten zorgde voor een enorm tof effect! Toffe club! Er waren veel internationale mensen, er werd Spaanse muziek gedraaid en.. het drinken kostte ons 8 euro per drankje. Geen zatte avond dus!

Na enkele uurtjes vonden we het wel welletjes want het was inmiddels 5 uur in de nacht. Onderweg naar huis maakten we enigzins dubieuze taferelen mee. Eerst werden we aangesproken door een kerel die ons coke en hasj wilde verkopen, maar dat weigerden we vriendelijk. Daarna kwam er een kereltje van 17 rond Tom´s nek hangen en begon over ´football, football!´ te praten. Tom had het meteen door en voelde het kereltje al in zijn achterzak graaien. Maar daar zat niks in natuurlijk; de body-beurs bewees haar dienst.
Alsof het niet gekker kon kwam er een halve minuut later nog een prostitue op ons af die haar borsten begon te tonen en ons begon te betasten. Jesus de Puta Madre! We wisten niet dat Madrid ´snachts in zo´n ongure stad kon veranderen! Snel naar de kamer! Slapen!

En al snel belandde we weer in een diepe slaap die ons zou brengen naar de volgende morgen, de reis naar Barcelona!

¡Puede´la espera T para estar allí!

Uw reacties zijn welkom! Foto´s komen als we ergens een cardreader vinden! BYeh!

Dag 3: TreinTreinTrein van Parijs naar Madrid! Gladde Spanjaarden en malle Belgen!

Woensdag hebben we nog enkele uurtjes rondgelopen in Parijs. We kochten wat koekjes bij de Lidl (jawel), en daarna hebben we de trein naar Irùn gepakt. En toen begon het avontuur! De slaaptrein van Irún naar Madrid!

Rond 22.00 uur stapten we in en liepen met de backpacks op onze rug door de erg smalle gangetje van de TGV. En nu op zoek naar onze couchette (slaaphokje)! Bij het reserveren in NL dacht ik persoonlijk aan de hokjes zoals die in de trein van Eindhoven naar Breda, maar dan met twee bedden. Toen we de couchette daadwerkelijk binnenstapte had ik direct door dat dit totaal niet overeenkwam met wat het in werkelijkheid inhield! Oké, het hokje was even groot als die in Nederland, maar.... Geen ramen, niet 2 maar 6 bedden (2x 3 boven elkaar!), en geen jeugdige-medebackpackers maar niet-Engels-sprekende-oude-Spanjaarden! En natuurlijk hadden uitgerekend wij de bovenste bedden! Dus met veel moeite gooiden we onze backpacks naar boven en volgden daarna zelf via het gammele trappetje. Boven aangekomen bleken er nog enkele minpuntjes aan onze slaapplaats te zitten. Zo was het absoluut onmogelijk om enigzins rechtop te zitten en was het er zo bloody hot dat de druppels zweet na 5 minuten al van ons hoofd vielen! Dus klouterden we maar snel weer naar beneden voor wat verkoeling in het gangpad. Daar ontmoetten we een Belgische makelaar van rond de 40 die op weg was naar Zuid-Spanje. Ook hij had het er moeilijk mee en ging proberen te upgraden naar de eerste klas (Niet gelukt, bleek later).

Tom:

Hierna raakten we aan de praat met twee meiden uit New Zeeland. Ze vertelden dat ze met het vliegtuig naar Londen waren gekomen en vanuit hier op weg waren naar Zuid-Spanje. Ze waren via internet namelijk in contact gekomen met een eigenaar van een boot die op zoek was naar een crew. Ze hadden enkele minuutjes met de betreffende kerel gepraat, en hij had wat weg van een oude piraat, aldus de dames. leek ze wel wat, dus gingen ze in ruil voor onderdak en eten op weg naar die boot. Ze wisten niet wat voor soort werk ze moesten gaan doen, ze gingen er gewoon naartoe.
Erg vreemd leek ons, en we bedachten dan ook dat ze waarschijnlijk over een week in stukken gesneden aan de haaien werden gevoerd. Awel, We zeiden goedenacht en gingen lekker naar bed.

We poetsten onze tandjes, en klommen onder de lakens. Pim had er duidelijk meer moeite mee dan Tom, ik sliep de hele nacht als een roosje. Pim´s slaaprust kwam iets minder snel tot stand, omdat hij net aan de verkeerde kant lag. Dit betekende dat als de trein remde, hij constant het gevaar had om naar beneden te kuukelen. Wat een drama!

´s Morgens rond 06:30 kwam het treintje aan in Madrid. We stapten uit en hadden absoluut geeeeen idee wat we gingen doen!

Welnu kinderen, blijf zitten en lees morgen weer over de spannende avonturen van ´Pim & Tom en de EuropaReis´

Dag 2: Eifel en de eend!

Na een nacht heerlijk geslapen te hebben op de dunste matras op de minst vaak gestofzuigde vloer in het kleinste kamertje van Parijs werden we vroeg wakker van het geluid van vallende cornflakes. Het waren Von en Niv, onze hosts, die er vandaag vroeg uit moesten. Nadat ze de deur uit waren hebben we hun bed overgenomen en hebben nog enkele uurtjes geslapen.

Eenmaal uitgeslapen zijn we de deur uitgestapt op zoek naar de boulangerie. Hier kochten we een heerlijk belegd stokbrood waar we op een bankje in het park van hebben genoten. En we waren niet de enigen. Een stukje verderop zaten enkele zwervers op een bankje aan de rode wijn. Een van hen hield de fles vast en las aandachtig het etiket. Daar kunnen de Nederlandse Europshopperblikbier drinkende daklozen nog iets van leren. ;)


Toen onze maag gevuld was verlieten we het park en liepen de trap af richting metro. Hier pakten we de metro naar Trocadero. Terwijl we weer met de trap omhoog liepen kwam de typisch Franse accordionmuziek van een straatmuziekkant ons tegenmoet. Enkele meters verderop konden we genieten van een zonnig uitzicht op de Eifel, Champ de Mars en Ecole militaire. Van alle kanten kregen we souvenirs aangeboden van straatventers: 'Hello my boys! Three towers for one euro!'.

Tijd om het meest toeristische plekje van Parijs nog eens van dichtbij te bekijken! Via la cinemateque (waarin we het decor van de film The Dreamers herkenden) liepen we naar madame l' Eifel. Hier verbaasden we ons over de gigantisch lange rijden mensen die met de lift naar boven wilden. Wij bleven laag en gingen languit op het gras in de zon liggen. Een stukje verderop lagen twee Franse mademoiselles naar ons te lachen en te wuiven. Tijd voor koffie!

Tom bestelde bij de o zo franse Starbucks een Cafe Latte Vanille. Ik had het al warm genoeg en beste een frisse Cafe Mocca Glasse. (Ik zou graag accentstreepjes op de e's zetten, maar het is al moeilijk genoeg om te typen op dit bizarre toetsenbord van Niv. Hehe.)



We hebben onze hosts gevraagd om vanavond een hapje met ons te komen eten. Ze brachten ons naar een knusse franse bistro. Het was erg druk, maar gelukkig was er nog een tafeltje vrij. Eenmaal plaatsgenomen kwam de ober naar ons toe met een groot krijtbord waar alle gerechten van die dag op geschreven stonden. Tom en ik kozen voor le canard, ofwel de eend. Terwijl we genoten van de voorheen kwakende vriend op ons bord werden de overige bezoekers steeds luidruchtiger. Bij de bar stond een groepje van 7 locale bewoners uit volle borst franse liederen te zingen. Hoe frans wil je het hebben!



Na het eten zijn we nog even rond gaan kijken voor een leuke kroeg. Dit was nog best moeilijk! O.a doordat Niv de bars al snel te 'fancy' vond. En daar moest hij niets van hebben! Maar het kwam vooral doordat het nergens echt druk was, en de biertjes vrijwel overal 5 euro kosten, no way! Dan maar thuis een biertje drinken! Thuis aangekomen dronken we een blikje Kronenbourg bier terwijl Niv ons trakteerde op een live concert. Hij speelde op zijn gitaar en zong luidkeels franse en spaanse liederen.

Morgen (Woensdag) is het al weer onze laatste dag in Parijs. We vertrekken rond 16.00 uur met de trein naar Irun. Vanuit hier pakken we de nachttrein richting Madrid, waar we rond 7 uur in de ochtend zullen aankomen. Dat wordt dus heel wat uurtjes zitten en liggen!

See ya in Spain!

Dag 1: Franse baquette's en Sushi

We kwamen gisteren aan in Parijs op het station GareduNord. Meteen pakten we de metro naar Voltaire, alwaar we onze hosteress Ivon zouden ontmoeten. Alles verliep vrij vlekkeloos en al snel kwamen we bij de Mac aan waar we afgesproken hadden. Ivon nam ons mee naar haar kamertje dat letterlijk 2 bij 2 meter is! Daar moesten dus 4 personen gaan slapen!

Pim en ik besloten om Parijs even lekker zelf te ontdekken en we zeiden Ivon gedag. Het was inmiddels 1 uur en we namen de metro richting centrum. Al snel ontmoetten we 3 russen, een homo-stel en een dame. Ze vertelden dat ze uit Moskou kwamen en dat ze richting Louvre gingen. Dus we liepen gezellig mee. Daar aangekomen zijn we toch maar niet het Louvre ingegaan (de Russen wel) en we liepen over een verlaten kermis die in de tuin ervoor aan de gang was, richting de Arc. Het begon verschrikkelijk te regenen en we schuilden ergens bij een gebouw. Gelukkig konden we daar ergens onder een parasol op een terrasje zitten om een kopje koffie (3 euro: katjing) te drinken.

S'avonds hebben Pim en ik afgesproken om naar de Amelie-meeting te gaan in MonteMarte. We namen de metro naar het cafe: 'Rendevous des Amis' waar we al snel tegen onze groep inliepen. Iedereen was erg nieuwschierig waar we vandaan komen en met zo'n 26 man liepen we alle hotspots uit de film op dit prachtige stukje Parijs af. Het cafe waar Amelie werkt, De groentewinkel op de hoek en de plek waar lieve Amelie steentjes gooit, we hebben het allemaal gezien.


Rond 9 uur gingen we naar een cafe, een erg gezellige tent waar bijna alleen maar Fransen kwamen. De prijzen waren hier dus niet veel hoger dan in Nederland. Pim en ik namen ons eerste biertje en we proostten op een geslaagde eerste dag: het kon niet beter beginnen.


We beseften dat we nog niet gegeten hadden, dus gingen we zelfstandig verder op zoek naar iets leuks om te gaan eten. Na 4 min. lopen kwamen we aan bij een chique Japans restaurant. De prijzen vielen echt mee! We gingen als enige in de zaak zitten en hebben heerlijk genoten van japanse soep, salade, sushi, sate en noem maar op! Wat een heerlijke maaltijd! Toen het Japanse biertje op was riep ik tegen de ober : 'ARRIGATO' om hem te bedanken voor het lekkere eten.


We beseften dat we Ivon eigenlijk de hele dag niet gezien hadden, maar het was geen enkel probleem, we konden haar gewoon wakker maken om te gaan slapen op haar kamertje. Pim heeft nog uren gepraat met haar vriendje over kwalijke zaken van het leven (Linux, de kwaadaardigheid van Flash en useracces) maar ik ging al lekker slapen op het kleine stukje matras dat aan mij toegewezen was. Weltrusten, en morgen weer een mooie dag.


Tom en Pim