Dag 13: De kids in de trein en de Frans-Duitse-Zwitsers zonder slaapplaats.

We hadden het weer eens gezellig laat gemaakt, zodat we de volgende dag weer eens aardig lam de trein in moesten. Maar GELUKKIG waren daar: Marcus en Nicole! Deze hyperactieve treingenootjes schudden ons graag wakker!









We kwamen laat aan in Bern.. TE laat.. We zochten heel de stad af, maar alle accomodaties zaten vol. Wisten wij veel dat er net vandaag een groot feest was! Het werd al aardig donker, dus we moesten toch echt een slaapplaats vinden. Maarja, iedereen op straat hadden we al aangesproken.. en die wisten het ook niet meer. Gelukkig was er uiteindelijk iemand zo aardig om een jeugdherberg in een nabij gelegen stadje te bellen. En zij hadden wel nog plaats! Dus stapten we weer de trein in, om er een half uur later weer uit te stappen. "Fribourg" heette het hier. We hadden nog steeds niet gegeten, dus bezochten we maar meteen de plaatselijke kebabboer. Hier kwamen we erachter dat we tussen Bern en Fribourg binnen een half uur de taalbarriere hadden overbrugd. Hoewel ze in Bern een soort Duits spraken, spraken ze hier een soort Frans. Lekker verwarrend! Merci/Danke/Oui/Ja/Au revoir/Auf wiedersehen?!? Maarja, de kebabman begreep dat we honger hadden, en daar ging het om!

Buikjes vol! Backpack weer op onze rug en op naar die jeugdherberg! De eigenaresse zou de sleutel in een brievenbus verstoppen. Die hadden we gelukkig al snel gevonden waardoor we direct naar binnen konden. Niet dat het er zo leuk was.. iedereen leek al te slapen en de mensen die nog over de gang liepen waren nou niet bepaald sociaal. We ploften neer in de gezamelijke tv-ruimte waar een vrouw voor de tv zat. Aangezien er verder niets te doen was begonnen we maar tegen haar aan te praten. Ze was hier op bezoek bij familie maar gaf normaal engelse les in Portugal. Maar ook zij ging nu naar bed. Wij fristen ons nog even op en gingen op zoek naar onze bedden. Wat een ramp! Er stonden vier stapelbedden op de kamer en in twee van de bedden was dus nog een plekje vrij. Het was er alleen pikdonker! Dus we hadden geen idee wat voor mensen er naast ons sliepen. Dus met al onze waardevolle spullen in bed konden we eindelijk lekker gaan slapen!