Dag 9: Wake me up before you go go to Marseille.

Om 6 uur in de ochtend stonden we al onder de douche. We moesten vandaag afscheid nemen van Barcelona en bijbehordende contacten. Heather liet ons de avond ervoor weten dat we haar maar wakker moesten maken voordat we vertrokken (Wake me up before you go go!). Het vroege afscheid voelde maar vreemd aan. We hadden toch een paar leuke dagen en nachten met elkaar doorgebracht en wisten maar al te goed dat we elkaar nu waarschijnlijk nooit meer zouden zien. We liepen de deur van Jaumes huis uit en keken nog 1 keer achterom. Met dit beeld op ons netvlies gebrand begonnen we aan de lange reis naar Marseille.



Terwijl we met de trein via het Spaanse Breda naar Marseille zoefden dachten we nog eens goed na over of we in Marseille uitstapten, of dat we een ander plaatsje op de route uitkozen voor de overnachting. In de travelguide van Heather hadden we namelijk gelezen dat Marseille een erg onveilige stad met veel criminaliteit was. Dit, plus het feit dat we savonds zouden aankomen en nog geen slaapplaats hadden, had ons aan het twijfelen gezet. Plotseling viel alle twijfel weg. Tom had ene Alain aan de telefoon die van een vriend had gehoord dat we een slaapplaats in Marseille zochten. Alain wilde ons graag helpen en nodigde ons uit in zijn huis. Op naar Marseille!



Aangekomen in Marseille kwam Alain ons ophalen bij het station. Hij zag er aardig uit en we schatten hem ongeveer 35 jaar. Hij sprak gebrekkig Engels, dus communiseerden we vanaf dat moment in het Frengels. Dat ging prima! Alain bleek in een leuk buurtje in het centrum te wonen. Zijn huis was werkelijk een paradijsje! We hadden een eigen kamer met een groot zacht bed. We mochten gebruikmaken van de splinternieuwe badkamer met ligbad in mediteraanse stijl. We besloten om snel een verfrissende douche te nemen en konden vanuit de douche genieten van een ongelofelijk uitzicht op de Franse bergen! Hierna vertrokken we richting de haven om een hapje te eten en nog snel wat van Marseille te zien.



Het was al aardig donker, dus Alain had ons op de kaart laten zien welke buurten we beter konden vermijden. Op 1 of andere manier zijn we toch ergens verkeerd afgeslagen en begaven we ons plotseling in een ongure scene uit Pirates of the Caribean. De straten lagen vol met afval en de ratten renden over straat! Op de stoepen zaten groepjes immigranten met flessen sterke drank. We geloofden onze ogen niet en liepen zo onopvallend mogelijk door richting de grote weg. Zo kwamen we al snel bij de haven waar de sfeer een stuk beter was! We besloten snel wat te eten in de plaatselijke fastfoodtent waarna we een stuk door de haven liepen. We dronken nog een biertje en gingen via de grote weg(!) weer terug naar Alains huis.

Hier aangekomen bleek hij niet thuis te zijn. Nooo! Het was al 1 uur snachts en onze spullen lagen bij hem binnen! We belden hem op zijn GSM. We hoorden kroeggeluiden, en wat mannelijk Frans gebrabbel dat overging in een Engelse vrouwenstem...

Toen werd er opgehangen. We gingen bij de deur zitten.. wachtend.. bedelende zwervers afwerend... totdat ze daar eindelijk aankwamen! Alain kwam thuis met wat van zijn vrienden, 3 vrouwen en nog een man. Samen gingen we naar boven op het dakterras zitten en al snel kregen we lekkere wijn, bier en Pastis. Zo vervolgde de avond zich tot in de late uurtjes, 4 uur lagen we in bed! 6 uur moesten we eruit! Whoeh! We hebben Frans gepraat, zij hebben Engels gepraat, we hebben gelachen en naar muziek geluisterd, het leek net een film.